Tsavo en Diani Beach

Na alle goedbedoelde adviezen om vooral te blijven genieten hebben we het wachten op het oordeel van de rechter maar onderbroken met een weekje safari en kust. Omdat het merendeel in de familie na 7 maanden wel zin had in wat meer kermis en entertainment hebben we ons een paar dagen laten opsluiten in een beach resort aan de kust bij Mombasa en op de heenweg nog even Tsavo Nationaal Park aan te doen voor een safari.


Tsavo Nationaal Park is het grootste wildpark van Kenia (ongeveer 2/3 van de landoppervlakte van Nederland). Het park is beroemd om de 'rode' olifanten, rood door het stof en vooral om de Tsavo Maneaters. Dit zijn de leeuwen die ruim honderd jaar geleden ca. 130 werkers aan de spoorlijn van Mombasa-Nairobi opgepeuzeld hebben. De leeuwen waren extreem groot en hadden geen manen. Nog steeds hebben de leeuwen in Tsavo weinig manen en zijn ze volgens de overlevering bloeddorstiger dan de leeuwen in andere gebieden, omdat de smaak van mensenbloed nog in hun genen zit. Spannend! De safari was weer erg leuk, erg veel olifanten gezien. Felix zag overal apen, hij wees naar ieder dier en riep ‘aap’. Weer een paar nieuwe dieren, zoals de Oryx en de Gerenuk (girafgazelle) gezien en natuurlijk de nakomelingen van Maneaters zelf.

Wie is nu de enige echte man-eater?


Na Tsavo door naar de kust. De weg loopt door een prachtig landschap en de temperatuur richting kust loopt steeds verder op. De weg zelf wordt druk bereden door vrachtwagens met containers die vanuit de havenstad Mombasa richting Rwanda en Oeganda gaan. Onderweg was het oppassen geblazen, want vrachtwagens dulden bij het inhalen geen tegenliggers en geven met lichtsignalen aan dat je pas op de plaats moet maken; dat wil zeggen de berm in rijden.


Aan de kust hebben we kennis gemaakt met het massatoerisme; rondom Mombasa liggen de hagelwitte ‘bounty’stranden waar veel Europese toeristen zich vermaken in de vele beachresorts. In ons resort werden we zelfs aangesproken in het Duits, dan weet je wel waar we beland zijn. Bizar is het contrast tussen de weelde in de resorts en de Afrikaanse buitenwereld. Gelukkig is het laagseizoen aan de kust (vanwege de regenperiode) en was het heerlijk rustig op het resort. Vaak hadden we het zwembad alleen en konden we heerlijk genieten van het strand en de sterke branding. Felix vermaakte zich kostelijk in het water en charmeerde iedereen met zijn vrolijke lach, Floris overwon zijn diepwatervrees en smulde van het dagelijkse buffet en Stijn had lol met de andere vakantiegangers tijdens de dagelijkse animatie of speelde een spelletje met de beachboys (verkopers) op het strand. Kortom het gewenste vertier was volop aanwezig. Hoogtepunt was het boottochtje op zee over het koraal. De jongens vonden het fantastisch om door de glazen bodem de fraaie vissen en het koraal te bewonderen. Floris werd verliefd op een zeester en Stijn en Edo hebben nog gesnorkeld, maar na het zien van een zeeslang was het voor Stijn snel over.

Maar aan al dat genieten kwam weer een eind. Terug naar Nairobi hebben we het vliegtuig gepakt en waren met een uurtje weer thuis in Nairobi.

De coole auto (tjes)

Stijn en Floris vinden dat er 1 belangrijke foto ontbreekt op het blog, ze zijn namelijk in super coole autootjes geweest!

Nairobi door een andere bril

Jammer, twee leuke weken bezoek van (o)pa en (o)ma zitten er weer op. En wat hebben we veel gedaan en gezien en nu voor ons weer eens door een andere bril. De eerste week gingen Stijn en Floris nog naar school en hadden allerlei feestjes en thema afsluitingen. Ze vonden het natuurlijk erg stoer dat niet alleen hun vader en moeder kwamen kijken maar ook opa en oma. De tweede week hebben we wat meer van Nairobi en omgeving bekeken.




Vooral de grote kloof tussen arm en rijk is indrukwekkend. De rijken leven in afgeschermde luxe compounds terwijl direct op straat iemand uit de sloppenwijk in een klein marktkraampje probeert zijn geld van ca 2 dollar per dag te verdienen. De grote luxe winkelcentra met op de hoek de markt waar onze kleren uit de zak van Max worden verkocht. Bij het ophalen van een kinderfeestje van Floris nog even lekker een wijntje drinken bij het zwembad van het feestvarken om vervolgens door een drukke sloppenwijk terug naar huis te rijden. De tegenstellingen in Kenia zijn groot en je wordt er dagelijks mee geconfronteerd, voor ons al een vertrouwd beeld, maar met gasten uit Nederland sta je er weer meer bij stil.





Natuurlijk mocht een bezoek aan de prachtige natuur en wilde dieren niet ontbreken. Tijdens een dagje safari in Nairobi National Park waren de dieren door het hoge gras moeilijk te spotten, maar bavianen die eten uit andermans auto jatten is zeer vermakelijk.



De familie is gek op bootje varen dus stond ook Lake Naivasha op het programma.
(O)pa en (o)ma waren in eerste instantie niet gerust op de degelijkheid van de aanlegsteiger maar de boottocht was prachtig. Geen drukke pleziervaart zoals op het Sneekermeer, alleen ons bootje, de nijlpaarden, pelikanen en de visarend die met prachtige duik zijn gebruikelijke show weggaf. De wandeltocht tussen de giraffen, zebra’s en gnoes op Cresent Island, een kraterrand in het meer, was fraai. En een ding is zeker, nooit meer zullen we klagen over de kwaliteit van de aanlegsteigers in de Friese Meren.




De vakantie in Nairobi eindigde met souvenirs jacht bij Village Market, waar we door de dikke schnitzel met Weissbier ons even in Oostenrijk waande. En een laatste bezoek down town, waar je ziet en voelt dat je in een stad bent met 4 miljoen mensen. Heerlijk mensen kijken op het busstation waar de matatu busjes als gekken om klanten schreeuwen, mensen naar binnen sleuren en weg racen.


En natuurlijk afscheid nemen blijft zwaar, voor de kinderen omdat ze opa en oma weer even moeten missen. En voor hun en ons het gevoel van “wij gaan nog niet naar huis nog ….”
Maar wat vinden we het fijn dat we het prachtige land van Felix met al zijn uitersten hebben kunnen delen.

Toch in Nairobi!

Met de wind in de rug, kwamen na een korte vlucht van maar 7 uur (o)pa en (o)ma
's avonds aan in Nairobi. Er volgde een spannende taxi rit door het donker met voorbij vliegende matatu busjes en werden ze aangehouden door de politie. Na nog wat hobbel de bobbel wegen kwamen ze daarna aan in ons rustoord! Stijn en Floris hadden zich voorgenomen op wakker te blijven tot ze er waren, maar de slaap had het gewonnen. Opa probeerde het nog met de lampen aan op de slaapkamer en luid roepen, maar geen beweging in te krijgen. Felix werd wel wakker en na wat voorzichtig kijken en een paar chipjes van oma en gek doen van opa kwam er voorzichtig een eerste lach. Stijn en Floris waren natuurlijk de volgende dag vroeg wakker en gingen direct naar ‘het huis’ van opa en oma. Die gauw nog uit bed moesten komen.



Ondertussen is iedereen al helemaal gewend, Felix weet al niet meer beter en heeft dikke lol met opa en oma. Stijn en Floris hebben al veel van hun bijzondere ervaringen verteld en hun school laten zien. En ook Opa en Oma zijn al een beetje gewend. Eigenlijk is Kenia best leuk, niet te warm, geen beesten en een grappig straatbeeld. Kortom het gaat allemaal goed hier en we genieten volop. Voor Stijn en Floris nog een dag school en dan begint de paasvakantie. Kunnen we op pad en nog veel meer gaan bewonderen.

We gaan door voor de hoofdprijs!

Na een ongelofelijk spannende ochtend werd onze de 2e zitting met succes afgerond. De hoorzitting verliep goed en 14 mei staan we op de rol voor de 3e zitting waarin het oordeel van de rechter geveld wordt. Yes, weer een stap genomen.

Het begon vanochtend al vroeg. Om kwart voor negen zaten we al startklaar op de gang in de rechtbank. We stonden als laatste zaak op de lijst dus wisten dat het wel even zou duren. Maar de eerste zaken verliepen uiterst traag en om 11 uur waren we nog niet eens op de helft. Toen ontstond er ook nog enige consternatie omdat de rechter een theepauze ging houden. Je weet maar nooit of hij terugkomt. Gelukkig deed hij dat wel en om half een mochten we dan toch naar binnen. We mochten weer op de tweede rang plaatsnemen, terwijl iedereen op de eerste rang zijn of haar zegje deed. Blijkbaar had de rechter zelf geen vragen en mompelde de klerk dat vrijdag 14 mei de ‘judgement’ zal zijn. Wat een opluchting.

Over wanneer we precies naar huis mogen kunnen we nog geen peil op trekken, want de geplande 3e zittingen voor vandaag zijn allemaal wegens de vertragingen uitgesteld. We moeten nu gewoon 2 maanden rustig afwachten en dan maar weer hopen dat de 14e echt door gaat. Het blijft spannend! Gelukkig hebben we nog leuke dingen in het verschiet met over een week al het bezoek van de ouders van Jessica, die de stoute schoenen hebben aangetrokken en toch naar Kenia komen. Volgens de jongens, ‘echt stoer’!

Nieuwe ronde nieuwe kansen

Vanmiddag kregen we van onze advocaat te horen dat we waarschijnlijk morgen toch onze 2e rechtzitting zouden hebben. We waren, na het debacle van vorige week, een beetje sceptisch, maar ja hoor, vanavond bleek dat we op de courtlijst staan. Een onverwachte meevaller! Uiteraard wel bij de langzame rechter, maar goed je kunt het maar gehad hebben.

Dus morgen weer strak in pak (nee het is niet mijn trouwpak) naar Court en maar duimen voor de goede afloop. Pffff, wat zitten we momenteel in een spannende achtbaan.

Ojee, het was nee

De hele week van de zenuwen onrustig geslapen, maar vannacht weer gewoon goed. Ondanks de tegenvaller toch ontspanning.

Het begon allemaal vorige week. John en Marianne, met wie we in hetzelfde schuitje zitten, stonden gepland voor vrijdag en ook nog bij de ‘snelle’ rechter! Wij stonden voor deze week gepland. Dit had onze advocaat goed geregeld en aan de horizon gloorde Pasen in Nederland. Helaas verliep het anders. Tijdens de zitting van John en Marianne maakte de ‘snelle’ rechter duidelijk dat ze niet meer de zaken wenst te doen waarbij de voogd in de 1e rechtzaak is aangewezen door de ‘langzame’ rechter. Een onverwachte wending want tot dat moment gebeurde het wel vaker dat er gewisseld werd van rechter. Wat een domper, we zijn dus ‘veroordeeld’ tot de ‘langzame’ rechter met als gevolg het vonnis pas begin mei getekend kan worden. Maar goed, deze week kregen we wel het bericht van onze advocaat dat we deze week bij de ‘langzame’ rechter terecht konden. Toch wel een weer een opluchting. Het voorgevoel was echter niet goed, temeer omdat we via het adoptiecircuit ook hoorde dat de rechter er mogelijk een aantal weken niet zou zijn.

Gisteren bleek dat onze voorgevoelens geen bedrog waren, de rechter is ‘on leave’. Waarschijnlijk volgende week ook en dan volgt het Paasreces tot medio april. En ook al weet je dat dit soort dingen gebeuren in de adoptieprocessen in Kenia is het enorm balen. Ons verblijf in Kenia wordt dus verlengd. ‘Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt’, klinkt hier nu met dank aan John Lennon, sinds gisteren veelvuldig. Wat met genoeg drama dan gelukkig wel weer op onze lachspieren werkt!

We kijken nu niet te ver vooruit, maar hopen wel dat we voor het nieuwe kabinet Wilders thuis kunnen zijn. Anders worden de problemen, die we hier hebben om het land uit te komen, net zo groot bij binnenkomst in Nederland. Maar daar hebben jullie ook een stem in!