Lake Baringo

De jongens hadden een lang weekend vakantie en het was natuurlijk weer de hoogste tijd om er op uit te gaan! Lake Baringo is een zoetwatermeer in het noorden van de Rift Vallei in Kenia. We passeerden halverwege de rit de evenaar. Een bijzonder moment voor Stijn en Floris in de wetenschap dat je precies op de helft van de aardbol staat.


We hebben in een fraai vakantiehuisje aan het meer het weekend doorgebracht. Veel groot wild zit er niet, maar we kwamen behoorlijk aan onze trekken. Aan de oever van de tuin van het huisje lagen Nijl krokodillen (dit keer niet paars) en 's middags en 's avonds werd de tuin bezocht door nijlpaarden. Verder zaten er veel vogels zoals ijsvogels, neushoornvogels, reigers etc. Allemaal prachtig te aanschouwen vanaf onze eigen veranda. Tijdens een wandeltocht in een vulkanisch gedeelte vonden we nog schorpioenen en slangen. Ons huisje was behoorlijk ‘open’. Ramen ontbraken en de houten wanden kierden overal, dus ook binnen ontbrak de beestenboel niet, muizen, vleermuizen, hagedisjes en stekende mieren. Een goede klamboe was voldoende om met gezoem, geritsel en gebrul van de nijlpaarden lekker in slaap te vallen.


Rond het meer wonen diverse kleinere stammen. De Njemps zitten rondom en op de eilanden van het meer en leven vooral van de visvangst. De Tugen die vooral leven van de veeteelt en de Pokot, een herdersvolk waarvan de levenswijze vergelijkbaar is met die van de Maasai in het zuiden van Kenia. Op veel plaatsen werd er nog traditioneel geleefd dus de stereotype rieten hutjes en holle boomstammen kwamen we nog veel tegen.

We hebben een bezoek gebracht aan een familie van de Pokot stam. Deze stam leeft nog zeer traditioneel, op droge onvruchtbare vlakten en hoeden koeien en geiten. De vrouwen van de Pokot zien er kleurrijk uit met kralenkransen rondom hun nek en arm. Deze kralen geven aan of een vrouw/meisje besneden is en of ze al getrouwd is of niet. Dat is handig voor de man. Hij zoekt namelijk vrouwen uit en overlegt, zonder met haar te spreken, met haar ouders voor hoeveel koeien hij haar kan ‘kopen’. De vrouw of vaak nog meisjes van 15 tot 20 jaar hebben daar zelf niets over te zeggen. Alleen vrouwen die besneden zijn (is overigens bij wet verboden in Kenia) zijn goed voor een huwelijk. Als je als man zijnde geen koeien hebt dan worden deze vaak geroofd bij de buurstammen. Sinds mensenheugenis zijn deze veediefstallen aan de orde alleen de laatste jaren worden ze steeds bloederiger omdat de speren, pijl en bogen meer en meer vervangen worden door kalasjnikovs.




Onze gids, zelf ook een Pokot, sprak met enige afschuw over hoe de vrouwen behandelt worden en hoopt dat door onderwijs deze culturele traditie van besnijdenis en uithuwelijking, langzaam verdwijnt en vrouwen met meer respect worden behandeld. Het dorpje wat wij bezochten had sinds een jaar een schooltje en door het verstrekken van voedsel en kleding op school gaan steeds meer kinderen naar school.

Tijdens ons bezoek was het trouwens wel kijken en bekeken worden. Vooral Floris met zijn bleke huid en witte haren was voor de Pokot bijzonder, ze wilden allemaal niet alleen kijken maar ook voelen. Floris vond dit natuurlijk helemaal geen goed idee maar liet het uiteindelijk maar gebeuren. Zelfs Felix, die normaal gesproken tegen iedere afrikaan lacht, was op zijn hoede.


Bij terugkomst in Nairobi hoorden we dat we gepland staan voor onze 2e rechtzitting op vrijdag 12 maart. Net als bij de 1e zitting weten we pas definitief of het doorgaat en bij welke rechter op de dag ervoor, rond 16.00 uur. Erg spannend dus weer!

Zie voor meer plaatjes Lake Baringo onder het kopje Foto's in de rechterkolom.

Feestweek

Na de eerste dag met het bezoek uit Nederland naar het kindertehuis en de giraffen te zijn geweest was het woensdag feest. Felix 1 jaar! Onze kleine man wist niet wat hem overkwam. Slingers, ballonen en cadeautjes uit Nederland.


Na al deze feestvreugde vertrokken de dames naar Kibera om daar rondgeleid te worden door deze sloppenwijk. ’s Middags was het tijd voor taart! Na het kaarsje te hebben uitgeblazen was de eerste hap voor Felix. Na de rest van de heerlijke appeltaart (hmmm) te hebben gegeten, zijn we in de middag lekker gaan zwemmen bij de Nederlandse school. Heerlijk relaxed. ’s Avonds nog een potje Catan en dat valt niet mee met vier dames moet ik zeggen. Kansloos verloren en uiteraard won degene die bank was, namelijk Uli.

De volgende ochtend vertrok ik met de dames naar Naivasha waar we in Nationaal Park Hells Gate door een kloof zouden gaan wandelen. Onderweg naar de kloof kwamen we de eerste zebra’s en giraffen tegen en werd er driftig gefotografeerd. Carola had haar antieke analoge camera meegenomen. Hier waren de dieren niet meer aan gewend. Bij iedere klik van de camera sprongen ze weg. Zij mocht dus pas foto's maken als iedereen klaar was.

We kozen voor een 3 uur durende wandeling door de kloof. Het weer was goed en de tocht was prachtig en voor sommigen zwaar. Sommige afdalingen gaven bijzondere baringshoudingen! Onze gids had echter voor alle ongemakken een middeltje uit de natuur dus werden de schaafwonden behandeld met aloë vera en werd de hoofdpijn (door de wijn van de avond ervoor) weggewerkt met het opsnuiven van de rook van een brandend pakketje bloesem van een of andere boom. Na 5 uur waren we terug van onze tocht.



Om voor het donker weer terug te zijn in Nairobi sloegen we het geplande boottripje over het meer van Naivasha over. Onderweg werden we vlak voor Nairobi bij schemering aangehouden door de politie. Controle, meteen achterraampje open doen en ja hoor de eerste overtreding werd geconstateerd. De dames op de achterbank hadden geen gordels om. Na wat intimiderende gebaren en woorden moest ik uitstappen en achter de auto werd me duidelijk gemaakt dat dit geintje per persoon 5000 shilling (50 euro) ging kosten en dat we morgen naar de rechtbank moesten en zo voort. Maar ik kon ook 3000 shilling per persoon meteen betalen en dan praten we nergens meer over, ‘my brother’. Alles is onderhandelbaar dus ook deze corrupte bedoeling en uiteindelijk mocht ik na betalen van 2000 shilling per persoon vertrekken. Had die gast mooi 40 euro in zijn zak gestoken!


De laatste 3 dagen mocht ik (Jessica) met de dames op safari naar Amboseli. Wat na 5 maanden kinderen en moederen een verademing was! Niet tegen de instanties hier melden, maar een echte oermoeder schuilt er niet in mij. Amboseli is een nationaal park in het zuiden van Kenia en grenst aan Tanzania. Het park is vooral bekend om zijn uitzicht op de Kilimanjaro, vanuit elke hoek van het park. Helaas voor ons, bleef op een 20 minuten tegen de avond na, de Kilimanjaro 3 dagen in de wolken. Maar dat mocht de pret niet drukken, want 4 dames in een safari busje is garantie voor te veel geklets, althans onze gids werd er steeds stiller van en zei af en toe; ‘zo nu zijn we op safari’! We hebben enorme groepen olifanten gezien, ander wild en heerlijk s’ avonds bij het kampvuur gezeten. De camp manager kwam ’s nachts uiteindelijk maar eens vragen of het allemaal goed ging, blijkbaar moesten we gaan slapen?!

Maar aan deze gezellige week van eerste “kraam”bezoek kwam helaas ook een einde. Op maandag morgen om 6 uur vertrokken de dames weer naar het vliegveld en dat was toch wel even slikken. Zij mochten weer naar Nederland en wanneer wij? Want ondanks dat we hier een prachtige tijd hebben en volop genieten is het soms wel erg beklemmend om te weten dat je samen met Felix Kenia niet kunt verlaten.



Zie voor meer foto's in de rechterkolom onder kopje Foto's

Tijd voor genieten

Na onze eerste rechtzitting hadden we vorige week direct de gesprekken met de Keniaanse kinderbescherming. We waren voorbereid op weer een gesprek wat alleen maar bestaat uit het spellen van onze namen, die van onze ouders, broers en zussen en de genoten opleidingen, maar het viel allemaal reuze mee. Wij hadden ons voorbereid door het bovenstaande op een factsheet weer te geven (dat hadden we al veel eerder moeten doen) en de interviewer had ons dossier goed doorgepluisd. Wat begon als een scène uit Bananasplit (we werden in een wachtkamertje geplaatst waar we konden genieten van zeer vals koorgezang van de kerkviering op straat) werd uiteindelijk een prettig gesprek waarin zelfs serieuze vragen gesteld werden die we nog niet eerder gehoord hadden, zoals wie zorgt voor de kinderen in geval van scheiden? Afgelopen zaterdag is de medewerker nog even op huisbezoek geweest om de interactie tussen ons en de kinderen te ‘observeren’. Klinkt ingewikkeld, maar hij kwam gewoon even koffiedrinken. Verder is ook onze guardian voor het laatst op bezoek geweest en kunnen nu de rapporten opgemaakt worden voor de 2e rechtzitting. Hopelijk vindt deze nog voor de Pasen plaats en wordt meteen het vonnis bekrachtigd.

Nu alle gesprekken met de officiële instanties en personen achter de rug zijn hebben we tijd voor andere dingen. Gisteravond zijn Nicole, Ulrike en Carola van onze “Velpse familie” aangekomen. Gezellig bezoek uit Nederland! Zij hebben een temperatuursverschil van ca. 40 graden overbrugd en stonden vanochtend dan ook vrolijk op met een luchtig zonnehemdje en korte broek. We hebben het kindertehuis van Felix inmiddels al bezocht en vanmiddag gingen de dames helemaal los. Pas een dag van huis af en meteen contact zoeken met de eerste beste vreemde. Om het thuisfront gerust te stellen de ‘tongzoenen’ waren nogal ruw van aard en niet voor herhaling vatbaar.





Voor de rest van de week staan er leuke uitjes gepland. Volgende week gaan Stijn en ik (Edo) mee op schoolkamp naar een struisvogelboerderij en hebben de jongens en wij nog een paar dagen vakantie. Daarna richten we ons weer op de adoptieprocedure, maar nu ….. tijd voor genieten.

Succesvolle 1e zitting

Vrijdagochtend was het vroeg op. Iedereen in het nette pak en vervolgens met de taxi naar de High Court in het centrum van Nairobi. Zonder tegenslagen kwamen we bij het gerechtsgebouw aan en moesten we nog 20 minuten buiten de poort wachten. Eenmaal binnen was het wachten op de personen die bij onze zaak moesten zijn. Dit duurde vrij lang, de rechter was al begonnen met de eerste zaak en onze zenuwen namen toe. Gelukkig waren ze vlak voor negen uur toch allemaal binnen. Iedereen stond namelijk in een flinke file in de stad. De president van Kenia (Kibaki) ging op pad en dan worden de wegen in Nairobi volledig afgezet, waardoor het autoverkeer in de stad helemaal stil komt te staan. Voor de volgende zitting zullen we zijn agenda eens opvragen.

Afijn, iedereen was er en mochten we in de gang van het gerechtsgebouw wachten. Het was er hectisch en druk, een geboeide man kwam voorbij en werd in het kamertje naast de onze binnen gelaten. Euhhh, we zitten toch wel bij familiezaken? Maar al snel waren we aan de beurt. In de kamer van de rechter mochten wij plaatsnemen op de tweede rij achter de Guardian, advocaat en maatschappelijk werker van CWSK. Het was er warm en terwijl wij behoorlijk last hadden van plakoksels zat de rechter met een wollen trui onder zijn pak onderuitgezakt achter zijn bureau. Onze advocaat nam het voortouw, waarna de rechter wat murmelde en wat vragen stelde aan de andere aanwezigen. Ons werd niks gevraagd, ik vraag me af of de rechter ons überhaupt heeft gezien. Floris en Stijn waren diep onder de indruk, terwijl Felix ontdekte dat je door te slaan op een stalen dossierkast flink herrie kunt maken. Uiteindelijk zei de rechter zoiets als “Guardian is approved”, waarna iedereen opstond en de kamer uitliep. De hele zitting duurde hooguit 10 minuten. Op de gang werd ons pas echt duidelijk dat het goed was verlopen. Wat een opluchting! Ook voor John en Marianne was er goed nieuws en was de Guardian voor Philip goedgekeurd. Ook waren er nog 3 Nederlandse echtparen waarvoor de 2e zitting goed was verlopen. Zij zijn nu officieel de ouders van hun kind en kunnen zich opmaken voor hun terugkeer naar Nederland. Ze hadden ‘s middags een zeer gezellig feestje georganiseerd.


Na deze succesvolle vrijdag hebben we lekker nagenoten tijdens een weekendje aan het meer van Naivasha. Nu maken we ons op voor de komende week. We moeten namelijk naar de Keniaanse kinderbescherming die ook een rapport over ons en Felix gaan opstellen en de Guardian komt voor de laatste keer op bezoek. Als beiden de rapporten klaar hebben kan alles weer bij de rechtbank worden aangeleverd en dan is het wachten op de tweede en hopelijk finale rechtzaak.

Yes!

Onze eerste rechtbankzitting is net achter de rug, en met succes! Joepieeeeeeee.

Later meer....

Morgen naar High Court!

Ja, het is zover. We staan op de lijst van morgen voor onze 1e court. De bedoeling is dat de rechter onze Guardian ad litum (voogd) goedkeurd. We hebben de hier in de volksmond genoemde 'slechte' rechter. Het slechte zit in het feit dat deze man bij de tweede rechtzitting niet direct het vonnis tekent, maar pas weken later. Maar dit is voor latere zorg. Het is verder een prima rechter en hij stelt weinig vragen. Als alles naar wens verloopt kunnen we morgenvroeg weer snel klaar zijn. Zo heeft ieder nadeel weer zijn voordeel.

Morgen hijsen we ons in ons beste en braafste pak en zitten om 9.00 uur startklaar bij de rechtbank. Dus duimen voor de goede afloop!

Mount Longonot

Regelmatig hebben we hier in Nairobi met andere Nederlandse adoptievaders een mannenavond waarbij we meestal gaan eten bij de Italiaan of pakken een filmpje bij de Junction. Maar na de zoveelste keer had menigeen daar genoeg van. Het moest maar eens tijd worden voor wat stoerder werk; de beklimming van de Longonot.

Mount Longonot is een slapende vulkaan en ligt op ca. 1,5 uur rijden van Nairobi richting Lake Naivasha. Hij is bijna 2800 meter hoog en domineert in de wijde omgeving. De krater is bebost en je kunt een rondje maken over de kraterrand. Het gebied is nog behoorlijk vulkanisch actief, op sommige plaatsen stijgt de rook nog op.

Afgelopen weekend was het zover. Met 7 mannen waagden we ons aan deze berg. Het weer was goed en ondanks het gebruikelijke keniaanse oponthoud zat de stemming er goed in. De beklimming naar de rand van de krater was goed te doen en vanaf daar was het nog ruim een uur lopen en klauteren naar het hoogste punt op de rand. Bovenop hadden we een prachtig uitzicht. Net voor zonsondergang waren we weer beneden.




In een nabijgelegen lodge op een ranch was onderdak geregeld en konden we genieten van een welverdiende douche en diner. We bleken de allerlaatste bezoekers te zijn van de lodge die werd gerund door een familie van 2e generatie blanke Keniaanen. Ze hielden er mee op en waren enigszins gefrustreerd over de ontwikkelingen in Kenia na de onafhankelijkheid. Ze voelden zich langzamerhand 2e rangs burgers worden in een land wat naar hun mening steeds verder afglijd en met steeds meer problemen, zoals enorme bevolkingsgroei en slecht land- en watermanagement, wordt opgezadeld. Dit ondervonden aan der lijve op hun ranch die de verbinding vormt tussen twee nationale parken. De ranch word gehuurd van de Kikuyu’s die eigenaar zijn van de grond maar hun niet helpen met het verder ontwikkelen van de ranch als wildpark, terwijl de Maasai ook aanspraak maken op de grond om er hun vee te laten grazen, wat gepaard gaat met roofbouw op de uitgestekte grasvlakten.

Afijn, laatste gasten betekent ook dat de drankvoorraad op moest. Het werd een late avond met als gevolg dat iedereen zijn biologische ritme (7 uur klaarwakker door de kinderen) doorbrak. Na een Engels ontbijt in de zonnige tuin vertrokken we moe maar voldaan naar Nairobi waar we ’s middags in het zwembad van de Nederlandse school nog even konden genieten van een verfrissende cooling down. Je hoort ons (even) niet klagen ……