Succesvolle 1e zitting

Vrijdagochtend was het vroeg op. Iedereen in het nette pak en vervolgens met de taxi naar de High Court in het centrum van Nairobi. Zonder tegenslagen kwamen we bij het gerechtsgebouw aan en moesten we nog 20 minuten buiten de poort wachten. Eenmaal binnen was het wachten op de personen die bij onze zaak moesten zijn. Dit duurde vrij lang, de rechter was al begonnen met de eerste zaak en onze zenuwen namen toe. Gelukkig waren ze vlak voor negen uur toch allemaal binnen. Iedereen stond namelijk in een flinke file in de stad. De president van Kenia (Kibaki) ging op pad en dan worden de wegen in Nairobi volledig afgezet, waardoor het autoverkeer in de stad helemaal stil komt te staan. Voor de volgende zitting zullen we zijn agenda eens opvragen.

Afijn, iedereen was er en mochten we in de gang van het gerechtsgebouw wachten. Het was er hectisch en druk, een geboeide man kwam voorbij en werd in het kamertje naast de onze binnen gelaten. Euhhh, we zitten toch wel bij familiezaken? Maar al snel waren we aan de beurt. In de kamer van de rechter mochten wij plaatsnemen op de tweede rij achter de Guardian, advocaat en maatschappelijk werker van CWSK. Het was er warm en terwijl wij behoorlijk last hadden van plakoksels zat de rechter met een wollen trui onder zijn pak onderuitgezakt achter zijn bureau. Onze advocaat nam het voortouw, waarna de rechter wat murmelde en wat vragen stelde aan de andere aanwezigen. Ons werd niks gevraagd, ik vraag me af of de rechter ons überhaupt heeft gezien. Floris en Stijn waren diep onder de indruk, terwijl Felix ontdekte dat je door te slaan op een stalen dossierkast flink herrie kunt maken. Uiteindelijk zei de rechter zoiets als “Guardian is approved”, waarna iedereen opstond en de kamer uitliep. De hele zitting duurde hooguit 10 minuten. Op de gang werd ons pas echt duidelijk dat het goed was verlopen. Wat een opluchting! Ook voor John en Marianne was er goed nieuws en was de Guardian voor Philip goedgekeurd. Ook waren er nog 3 Nederlandse echtparen waarvoor de 2e zitting goed was verlopen. Zij zijn nu officieel de ouders van hun kind en kunnen zich opmaken voor hun terugkeer naar Nederland. Ze hadden ‘s middags een zeer gezellig feestje georganiseerd.


Na deze succesvolle vrijdag hebben we lekker nagenoten tijdens een weekendje aan het meer van Naivasha. Nu maken we ons op voor de komende week. We moeten namelijk naar de Keniaanse kinderbescherming die ook een rapport over ons en Felix gaan opstellen en de Guardian komt voor de laatste keer op bezoek. Als beiden de rapporten klaar hebben kan alles weer bij de rechtbank worden aangeleverd en dan is het wachten op de tweede en hopelijk finale rechtzaak.

Yes!

Onze eerste rechtbankzitting is net achter de rug, en met succes! Joepieeeeeeee.

Later meer....

Morgen naar High Court!

Ja, het is zover. We staan op de lijst van morgen voor onze 1e court. De bedoeling is dat de rechter onze Guardian ad litum (voogd) goedkeurd. We hebben de hier in de volksmond genoemde 'slechte' rechter. Het slechte zit in het feit dat deze man bij de tweede rechtzitting niet direct het vonnis tekent, maar pas weken later. Maar dit is voor latere zorg. Het is verder een prima rechter en hij stelt weinig vragen. Als alles naar wens verloopt kunnen we morgenvroeg weer snel klaar zijn. Zo heeft ieder nadeel weer zijn voordeel.

Morgen hijsen we ons in ons beste en braafste pak en zitten om 9.00 uur startklaar bij de rechtbank. Dus duimen voor de goede afloop!

Mount Longonot

Regelmatig hebben we hier in Nairobi met andere Nederlandse adoptievaders een mannenavond waarbij we meestal gaan eten bij de Italiaan of pakken een filmpje bij de Junction. Maar na de zoveelste keer had menigeen daar genoeg van. Het moest maar eens tijd worden voor wat stoerder werk; de beklimming van de Longonot.

Mount Longonot is een slapende vulkaan en ligt op ca. 1,5 uur rijden van Nairobi richting Lake Naivasha. Hij is bijna 2800 meter hoog en domineert in de wijde omgeving. De krater is bebost en je kunt een rondje maken over de kraterrand. Het gebied is nog behoorlijk vulkanisch actief, op sommige plaatsen stijgt de rook nog op.

Afgelopen weekend was het zover. Met 7 mannen waagden we ons aan deze berg. Het weer was goed en ondanks het gebruikelijke keniaanse oponthoud zat de stemming er goed in. De beklimming naar de rand van de krater was goed te doen en vanaf daar was het nog ruim een uur lopen en klauteren naar het hoogste punt op de rand. Bovenop hadden we een prachtig uitzicht. Net voor zonsondergang waren we weer beneden.




In een nabijgelegen lodge op een ranch was onderdak geregeld en konden we genieten van een welverdiende douche en diner. We bleken de allerlaatste bezoekers te zijn van de lodge die werd gerund door een familie van 2e generatie blanke Keniaanen. Ze hielden er mee op en waren enigszins gefrustreerd over de ontwikkelingen in Kenia na de onafhankelijkheid. Ze voelden zich langzamerhand 2e rangs burgers worden in een land wat naar hun mening steeds verder afglijd en met steeds meer problemen, zoals enorme bevolkingsgroei en slecht land- en watermanagement, wordt opgezadeld. Dit ondervonden aan der lijve op hun ranch die de verbinding vormt tussen twee nationale parken. De ranch word gehuurd van de Kikuyu’s die eigenaar zijn van de grond maar hun niet helpen met het verder ontwikkelen van de ranch als wildpark, terwijl de Maasai ook aanspraak maken op de grond om er hun vee te laten grazen, wat gepaard gaat met roofbouw op de uitgestekte grasvlakten.

Afijn, laatste gasten betekent ook dat de drankvoorraad op moest. Het werd een late avond met als gevolg dat iedereen zijn biologische ritme (7 uur klaarwakker door de kinderen) doorbrak. Na een Engels ontbijt in de zonnige tuin vertrokken we moe maar voldaan naar Nairobi waar we ’s middags in het zwembad van de Nederlandse school nog even konden genieten van een verfrissende cooling down. Je hoort ons (even) niet klagen ……

1e rechtbank zitting?

De afgelopen weken hebben we er hard aan gewerkt om onze adoptie organisatie CWSK hun laatste documenten te laten afronden. Met de afgelopen week een aantal bijzondere bureaucratische hoogte en diepte punten! Maar we kunnen opgelucht adem halen. Al onze papieren zijn nu bij de rechtbank en vrijdag 5 februari mogen we voor de eerste zitting naar de High Court komen! Op donderdagmiddag maakt de rechtbank altijd de lijst met zitting voor de vrijdag definitief bekend, dus het blijft nog even spannend.

Fourteen Falls

De zomer is gearriveerd in Kenia. De regen hebben we achter ons gelaten en het is al dagen heerlijk warm weer. En dan is het natuurlijk tijd voor iets verfrissends. Op ca. anderhalf uur rijden van Nairobi liggen de Fourteen Falls; over een breedte van ca. 100 meter vallen 14 watervallen 20 tot 30 meter naar beneden. Anderhalf uur werd echter 3 uur rijden. De weg van Nairobi naar Thika was ontzettend druk en de weg was door de aanleg van een nieuwe snelweg op veel plaatsen opgebroken. We keken onze ogen uit in de voorsteden van Nairobi waar we doorheen reden (wat een mierennesten), maar er was ook constant een blik op de weg nodig met al die matatu’s en vrachtwagens. Hier kwam mijn ‘race’ervaring met Mario Kart op de Nintendo van Stijn goed van pas! Zigzaggend kwamen we ongeschonden aan bij de watervallen. Op het laatste stuk was het rustig en reden we door de uitgestrekte ananasvelden van Del Monte.

De watervallen waren indrukwekkend. De rivier en haar oevers waren helaas enorm vervuild met plastic dat met de stroom meegevoerd was. Zo ver als je kon kijken zag je de rotzooi. En de gidsen, die zich aan ons opdrongen, zeiden dat ze nu nog niet konden schoonmaken omdat de oevers nog zo nat waren. Zodra het droog werd zouden ze de schoonmaak starten. Jaja, dat kennen we onderhand wel.


We hadden geen zin om met het bootje de rivier over te steken om vervolgens via een klimpartij bovenlangs de watervallen door de rivier terug te lopen. Dus werd het picknicken op een mooi uitzichtpunt van waar we een aantal jongens met de meest vreemde capriolen boven vanaf de watervallen zagen springen om vervolgens via de waterval weer omhoog te klimmen.


Geheel toevallig was een andere adoptiefamilie (familie Straatman) er ook en die hadden het aangedurfd om door de rivier terug te lopen. Onder het genot van gitaarklanken en zang van een heuse Fourteenfalls entertainer (die we ingehuurd hadden voor maar liefst 5 ‘Waterfall songs’) aanschouwden we het gekluun en gestuntel van de familie Straatman. Zonder benen te breken en geheel doorweekt kwamen ze aan de overkant en werden ze onder luid applaus door ons ontvangen.


De terugweg verliep overigens soepel. We waren binnen anderhalf uur weer bij onze vertrouwde Italiaanse pizzeria, waar we weer een deel van de, eerder aan de jongens beloofde, pizza’s hebben verzilverd.

Krokodillen

De titel suggereert dat we weer op safari zijn geweest, maar dan heb je het mis. Alhoewel we er pas één gezien hebben, komen er in Kenia veel krokodillen voor. Naast de levende gevallen komt hier ook, de voor ons bekende, paarse krokodil voor. En daar komen we zeer frequent mee in aanraking. Net voor kerst bijvoorbeeld; er was een postpakketje uit Nederland aangekomen.

Pakketjes worden in Kenia niet thuisbezorgd, maar je krijgt per post een briefje waarmee je het pakketje kunt ophalen. Voor pakketjes uit het buitenland is dat meestal op het centrale postkantoor in het centrum van Nairobi. In het postkantoor had ik (Edo) vrij snel gevonden waar ik moest zijn. Het was op de 3e verdieping waar zich een grote hal bevond met een L-vormige kale balie met daarachter, om de 5 meter, een postbeambte met een kasboek voor zijn of haar neus. Bij de eerste beambte lukte het zowaar meteen. Het pakketje werd snel gevonden, ik kreeg het overhandigd en werd doorverwezen naar een andere beambte. Deze gaf me een mes en sommeerde me het pakketje te openen om te controleren wat er in zat. Voor de inhoud moeten namelijk invoerrechten betaald worden. Vier pakken met hagelslag (lekker!) werden opgepakt en geschat op ca. 3kg. Ik wees hem er op dat in ieder pak 400 gram zat. Hij schreef 4 maal 400 op een bonnetje, telde het op en schreef onder de streep 2400. Toen ik fijntjes aangaf dat dit ook fout was, werd er iets langer nagedacht. 1600? Oké, daar doe ik het voor. Voor de rest van de inhoud van het pakketje werd de waarde geschat en via een niet te doorgronden rekensom kwamen de invoerrechten neer op 1200 Shilling (ca. 12 euro). Met dit bonnetje mocht ik naar de financiële balie, waar de beambte me weer doorverwees naar een achterkamertje. Daar kreeg ik van een dame een uitgeprinte rekening, die ik moest betalen bij een bank in het centrum. Daar stond natuurlijk een lange rij om rekeningen te betalen. Na terugkomst mocht ik bij de financiële balie mijn betalingsbewijs overhandigen en kreeg ik een nieuwe briefje waarmee ik bij afhaalbalie het pakketje mocht ophalen. Daar werd ik eerst doorverwezen naar een andere beambte waar ik nog 70 cent leges moest betalen. Met al mijn bonnetjes en betalingbewijzen kreeg ik mijn pakketje. Eindelijk klaar! Toen ik de ruimte wilde verlaten werd ik echter door weer een andere beambte teruggeroepen. Hij moest mijn betalingsbewijzen zien en registreerde alles in zijn kasboek en verwees me door naar de laatste halte waar mijn paspoortnummer nog in een boek opgenomen werd. Na 9 beambten en 3 uur later stond ik dan eindelijk met mijn pakketje op straat.


Nu had ik ook nog een afhaalbriefje bij me voor een ander pakketje. Deze moest ik ophalen bij een ander postkantoor. Ik was in een goede bui, dus die ook maar meteen ophalen. Daar aangekomen kreeg ik bij de afhaalbalie direct het pakketje overhandigd. Voorbereid op de paarse krokodil, vroeg ik vol verbazing aan de beambte of ik het zo mee kon nemen. Ja maar natuurlijk!

En zo gaat het in Kenia. Het kan tegenzitten, maar er zijn ook onverwachte meevallers. Ons adoptieproces begint op bovenstaand verhaal te lijken. De paarse krokodil komt ook hier tevoorschijn. Na 3 maanden te zijn begeleid en ondervraagd door een maatschappelijk werker van CWSK (onze lokale adoptieorganisatie) moet zij een rapport op stellen voor de 1e rechtbankzitting. Deze taak heeft CWSK echter bij een andere maatschappelijke werker neergelegd. Die heeft ons vorige week bezocht en heeft wederom dezelfde vragen gesteld. Zucht, dit hadden we toch al gedaan? Gelukkig bleef de vraag (die door dezelfde maatschappelijk werker aan John en Marianne gesteld werd) over hoeveel koeien we bezitten ons bespaard. Met 1 koe kun je namelijk 1 schoolsemester financieren. Waarschijnlijk vertrouwen ze erop dat ik dat als landbouwkundig ingenieur wel in orde heb. Afijn, nu twee weken later is dan eindelijk het rapport klaar, maar wachten we nog op de goedkeuring van de directrice van CWSK. De overige documenten voor de rechtbank liggen klaar bij de advocaat. Waarschijnlijk zijn we op één van de eerste vrijdagen in februari aan de beurt voor de 1e zitting. Hopelijk houden andere paarse krokodillen zich dan even koest.

Felix heeft gelukkig lak aan de paarse krokodil. Onze jongeman van net 11 maanden is sinds afgelopen week fanatiek aan het lopen. Met kromme benen, buik vooruit en billen naar achteren waggelt meneer kraaiend van plezier door het hele huis heen. Prachtige momenten waar geen krokodil tegenop kan!