Een paar dagen later...

We zijn inmiddels gesetteld in Nairobi. Felix is lekker thuis. Hij doet het heel goed. Slaapt ’s nachts lekker door en het lukt redelijk zijn voedingsschema aan te passen aan wat normaal is voor een baby van 8 maanden. Felix is namelijk al een flinke knaap van 11 kg. “He’s a strong boy” wordt hier vaak gezegd. Het advies van het tehuis was om hem op dieet te zetten (dat hadden we zelf ook al wel bedacht). Nu waren ze in het tehuis daar nog niet echt mee bezig, hij kreeg nog veel flessen melk (met 9 scheppen voeding i.p.v. de voorgeschreven 7 scheppen), water met suiker, fruithapjes met melk en suiker. Tja, zo wil je wel groeien. Verder lijkt zijn ontwikkeling wel goed te gaan, hij is beresterk, kan al goed zitten en proberen te kruipen en staan is nu de grootste uitdaging.

Voor Floris geeft de komst van Felix ook een stimulans om meer te gaan eten. Hij werkt er nu hard aan om zijn skinny uiterlijk weg te werken om niet in gewicht door Felix voorbij gestreefd te worden. Op straat zijn we trouwens al aangesproken of Floris misschien honger heeft?

Het appartement waar we momenteel wonen ligt in Kilimani. Een van de betere wijken van Nairobi. Het complex heet Riara Valley Apartments en onze woning is gelegen op de 4e etage. Het heeft een prachtig uitzicht op de groene omgeving. Dagelijks zien we de meest exotische vogels en cirkelen er grote roofvogels hoog in de lucht. Apen hebben we hier nog niet gezien, maar ze zitten er wel!. Vorige week zagen we bij het Guesthouse waar we toen verbleven, enkele honderden meters hier vandaan, namelijk een aap. De jongens kunnen op het complex lekker buiten spelen en we kunnen zwemmen in ons eigen zwembad. Zoals alle woningen in deze omgeving is het complex afgeschermd door een groot hek en wordt de poort 24 uur per dag bewaakt. Water hebben we in principe continue, stroom is nog een beetje wisselend. Afgelopen week hadden we om maandag, woensdag en vrijdag overdag geen stroom, maar dat is binnenkort over want de regentijd is begonnen dus de stuwmeren lopen weer vol.




De Nederlandse school waar Stijn en Floris heen gaan ligt op ca. 10 minuten lopen (daar zullen we de volgende keer iets over schrijven). Een groot winkelcentrum met alle voorzieningen die we als westerlingen gewend zijn ligt op ca. 20 minuten lopen. Het straatbeeld is redelijk chaotisch met veel verkeer, voetgangers en straatverkopers. Het geeft overigens geen onveilig gevoel, het grootste gevaar dat op de loer ligt is dat je met je snufferd op straat ligt.

Thuis

Hoera, Felix is woensdag thuis gekomen. We zijn nu met z’n vijven! Een heerlijk gevoel en Stijn en Floris zijn apetrots op hun nieuwe broertje.

Voorafgaand kregen we dinsdag een thuisbezoek van de maatschappelijk werker van Child Welfare Society (Josephine), de maatschappelijk werker van het tehuis (Lizzie) en de chauffeur van het tehuis (Amos), die wel zin had in de koekjes bij de koffie. Uiteraard was het “African Time”. Afspraak stond om 10 uur, kwart over 10 werden we gebeld dat ze onderweg waren, 11 uur stonden ze voor de deur.
Na eerst ons appartement te hebben laten zien werden er allerlei vragen gesteld over onze jeugd, ouders, opleiding en werk. Dit hadden we in Nederland ook al allemaal al beschreven, maar hier wordt het komende tijd nog ontelbaar keer herhaald. We hadden wat foto’s van thuis meegenomen met daarop ons huis, buurt en familie. Dat was natuurlijk feest om te bekijken. Vooral onze auto was interessant. Toch kregen we ook nog wel serieuze vragen over hoe we Felix zouden gaan opvoeden en wat we zouden vertellen over zijn adoptie en hoe we daar ook richting Stijn en Floris mee om zouden gaan. Ook werd ons gevraagd hoe we Felix zouden straffen. Ze wisten al wel dat bij ons in Nederland slaan van kinderen niet mag, zelf waren ze maar al te blij dat ze vroeger wel eens met de riem geslagen werden. Anders waren ze nooit geworden wat ze nu waren. Volgens hun niks mis mee, een corrigerende tik.

Ten slotte hebben we het nog over het geloof gehad. Ze vonden het belangrijk dat Felix een christelijke opvoeding kreeg, thuis in Nederland aan bijbelstudie gaat doen en zijn leven in het teken van God laat staan. Met een beetje creativiteit konden we dit verzekeren (kinderen gaan naar een christelijke school en we lezen wel eens voor uit de kinderbijbel). Toen bleek waarvoor de chauffeur echt mee gekomen was; hij is ook priester en onder zijn leiding hebben we staand rondom de eetkamertafel nog gebeden voor Felix en zijn nieuwe aanstaande leven. Een enigszins vreemd, maar toch wel memorabel moment. Tsja, het wordt nog wel wat met ons…

Woensdag was de grote dag. We hoefden niet eerder dan ’s middags te komen omdat Josephine haar gespreksverslag van ons nog moest uitwerken en dat zou nog wel eens lastig worden gezien het gebrek aan elektriciteit. Lizzie had aangegeven dat ze aan het vertrek van Felix een feestelijk tintje aan wilde geven. Dus wij hadden cake meegenomen en voor de oudere kinderen rozijntjes. Bij aankomst hadden we de cake afgeven aan een van de verzorgsters met de opmerking dat het straks voor bij de thee en ter gelegenheid van het afscheid van Felix was. Even later zagen we dat er al een aantal mensen al cake etend rond liepen. De thee was blijkbaar vervroegd. Lizzie had het snel door, maar het kwaad was al geschied, de cake was al op! Ook de rozijntjes waren geen succes, maar daar zou Lizzie dan later in de week nog wel voor zorgen dat deze bij de kinderen terecht zou komen. Na allerlei verklaringen te hebben ingevuld dat we vanaf nu goed voor Felix gaan zorgen, was het tijd om afscheid te nemen. De cake was natuurlijk al op, maar met zijn allen op de foto was een mooi moment. Daar wilde zelfs de directeur van het tehuis nog wel even voor in actie komen (zoveel actie hadden we nog niet gezien van hem). Ten slotte kregen ook nog wat papieren van Felix mee, kregen we een mooi boek over opvoeden van kinderen en werden er nog enkele afspraken gemaakt voor terugkomst naar het tehuis. En dan was het zover, Felix ging met de taxi mee naar huis!

Het was natuurlijk allemaal vreemd voor hem, maar hij heeft zijn 1e nacht bij ons heerlijk in zijn nieuwe bedje geslapen. De volgende ochtend werden we al vroeg door Lizzie gebeld over hoe het was gegaan. Erg attent en begaan met het leventje van Felix!

Felix en het kindertehuis

Donderdag 1 oktober mochten we Felix voor het eerst zien. We werden om 10.00 uur verwacht bij Children Welfare Society Kenya. Dit is de organisatie in Kenia die ons adoptieproces begeleid. In een in slechte staat verkerend pand werden we hartelijk ontvangen door 5 dames. Een van hen, Josephine de maatschappelijk werker, gaat ons gedurende de komende 3 maanden tijdens de forsterperiode begeleiden en beoordelen. Na een lekker kopje Keniaanse thee mochten we meteen met Josephine naar het tehuis waar Felix verblijft. Dit is het Hope House Baby Home. Het tehuis ligt in Lavington een prachtige groene wijk van Nairobi in een omheinde wijk waar alleen maar dure villa’s staan. Het tehuis bestaat sinds 2002. De stichter was een Australische priester en is een privé huis wat volledig afhankelijk is van giften. De kinderen in het tehuis zijn meestal door moeder afgestoten voor of net na de bevalling. Momenteel zijn er 15 kinderen aanwezig. De leeftijd varieert van enkele maanden tot ruim 3 jaar. De kinderen worden liefdevol verzorgt in het thuis, eten en drinken is er voldoende. Toch ontbreekt het vaak aan spelen met de kinderen. Volgens het schema aan de muur zou er dagelijks veel met de kinderen gedaan worden, zoals tellen, dieren benoemen, muziek luisteren etc. Maar daar hebben we nog weinig van gemerkt. De dames van de verzorging hebben het druk met kinderen voeden en verschonen of met het zitten onder de boom.

En dan Felix! Bij aankomst in het tehuis bleek hij nog lekker te slapen, maar hij werd zo uit bed geplukt en bij ons op de arm gezet. Lekker wakker worden! We herkenden hem meteen van de foto. Mooie droevige ogen en stevig gebouwd. Een heerlijk mannetje. Na van de schrik te zijn bekomen werd hij wat actiever en hebben we samen met Stijn en Floris de hele middag met hem gespeeld en hem verzorgd. De volgende dag zijn we weer geweest en leek het erop dat hij ons herkende. Hij was wat relaxter en begon steeds meer te lachen. Felix is een rustig mannetje, vermaakt zich zelf prima, zit al goed, maakt wat kruipbewegingen en vindt het heerlijk om in zijn handen te klappen. En dan nog zo’n guitige lach er bij, de dag kan niet meer stuk!

Zaterdag mochten we hem meenemen naar ons guesthouse. Voor een van de eerste keren in zijn leven buiten de poort van het tehuis. Lekker zittend in de wandelwagen liet hij het allemaal maar op zich afkomen. Eenmaal in het guesthouse ging hij samen met Stijn en Floris spelen met de Duplo. Helaas moesten we hem aan het eind van de middag weer terugbrengen naar het tehuis. Daar waren ze blij onze teddybeer weer te zien, maar hem achterlaten in het tehuis wordt voor ons steeds moeilijker. Woensdag mogen we hem waarschijnlijk mee naar huis nemen. Morgen krijgen we nog bezoek van Josephine en Lizzie, de maatschappelijk werker van het tehuis, in ons nieuwe appartement. Waarschijnlijk willen we ze zien waar Felix de komende maanden verblijft.

De kinderen in het tehuis zijn in principe allemaal bestemt voor adoptie door Kenianen of buitenlanders. De procedures worden allemaal strikter en ingewikkelder waardoor adoptie van deze kinderen moeizamer wordt. Ze merken het nu al in het tehuis. Felix is momenteel de enige die in een adoptieprocedure zit. En naarmate ze ouder worden wordt de kans om geadopteerd te worden steeds moeilijker. Adoptieouders willen blijkbaar een zo jong mogelijk kindje en dan is 6 maanden al te oud. Al verschillende malen is ons gevraagd of we er niet meer willen adopteren. Maar al zouden we het willen regelgeving zal het onmogelijk maken. We spelen daarom nu maar zoveel mogelijk met ze en hopen dat ze alsnog een goed thuis krijgen.

Felix

Vandaag voor het eerst bij Felix geweest. Het was geweldig! Een super leuke lieve BaBa (zoals ze hem hier ook wel noemen). Later als er meer rust is schrijven we wat meer over deze ervaring en die van Nairobi, huizen zoektocht (is gelukt!)etc. De komende week zullen we elke dag naar Felix gaan in het tehuis en dan mag hij ws. woensdag mee met ons naar huis!

groeten van ons!

De koning te rijk zijn.

De afgelopen week stond Nederland in het teken van prinsjesdag. Met enige plaatsvervangende schaamte hoorden wij de conclusie van de Minister van Financiën: dat Nederland armer is dan we dachten? Arm- armer – armst, zou er een norm zijn wanneer je deze begrippen mag gebruiken? Wij voelden ons de afgelopen week in ieder geval de koning te rijk. Prinsjesdag stond voor ons in het teken van in DenHaag de papieren van Felix ophalen en het tekenen van ‘de acceptatieverklaring’. Helemaal blij, kon Edo in ieder geval niet meer met een normaal gezicht op de foto.

Op weg naar het station kregen we nog een glimlach en knikje uit de Gouden Koets.
Waarna we dan ook samen met gepensioneerd Nederland (uitgedost in oranje franje) op de botermarkt op onze Felix getoost hebben.
Stijn en Floris zijn druk bezig met de komst van hun broertje, de speelgoedwinkel is nu favoriet! Ze hebben beiden een haarcoupe Afrika.
We vliegen (KL0565)29 september naar Nairobi en zullen Felix voor het eerst ontmoeten op 1 oktober. Tot vanuit Nairobi!

Bedankt voor al jullie lieve mails en kaarten!

Hoera een zoon, Felix!!

We krijgen een zoon. Zijn naam is Felix.
Deze mooie naam kreeg hij in het kindertehuis. Hij is geboren op 17-02-09. We zijn erg blij want hij is natuurlijk de mooiste van allemaal!

De documenten zijn in Nederland!

Goed nieuws! Alle documenten van, het kindje, zijn deze week in Nederland bij WereldKinderen aangekomen. Zij zijn akkoord en nu ligt het bij het Ministerie van Justitie! Super spannend want na hun goedkeuring, hopelijk komende week, horen we dan eindelijk wie onze zoon/dochter, broertje/zusje gaat worden. We hebben er in alle soorten en maten al over gedroomd en we zijn giga nieuwsgierig. Dus allemaal kaarsjes branden,(schiet)gebedjes doen, of wat dan ook, het komende weekend!